De buizerd
Vlak langs de doorgaande weg zat er één op een hek. Nog geen 10 meter verder zat nummer twee en aan de andere kant van de akker zag ik de derde: buizerds. Toen ik er op begon te letten, ontdekte ik er nog meer. Vreemd eigenlijk: het ene jaar zie je ze nauwelijks en het andere jaar lijkt er een overschot te zijn.
Een ieder die dicht bij de natuur leeft, kent natuurlijk de verklaring van dit verschijnsel. Het aantal buizerds, en het aantal van veel andere vogels, is sterk afhankelijk van de hoeveelheid beschikbaar voedsel. Wanneer familie muis sterk groeit - en de boer deze grijsbruine beestjes niet met vergif te lijf gaat - zullen meer jongen van een nest buizerds groot worden. Is het aanbod muizenvlees beperkter, dan worden weinig jongen groot. Wanneer in de ene zomer de akkers bezocht worden door een muizenplaag, dan is - mits de mens niet ingrijpt - de kans groot de volgende zomer een sterk groeiende roofvogelpopulatie te zien.
Zo kunnen we de lijn in de natuur doortrekken. Een verstoring in de voedselketen heeft verstrekkende gevolgen, maar herstel ervan is vaak even spectaculair. Je hoort dan wel eens zeggen: "Laat de natuur zijn gang maar gaan."
Hieraan dacht ik onlangs toen ik op de website van DRS-online ronddwaalde in de afdeling vacatures. Het schijnt een nog steeds groeiende plaag te zijn. Maar, kunnen we echt verwachten dat ook dit probleem zich vanzelf oplost? Eén ding is zeker: zo denken de meeste beleidsmakers en leidinggevenden in het onderwijs daar niet over. Het vacatureprobleem moet aangepakt worden! Er worden dossiers gevuld met frisse en minder frisse ideeën; er komt een royale hoeveelheid geld beschikbaar om knelpunten aan te pakken. Toch schijnt weinig te helpen.
Moeten we misschien de vergelijking zo doortrekken dat al die maatregelen tegen de vacaturenood zijn als het ingrijpen van de boer bij een muizenplaag? En dan een boer die na het verspreiden van het gif er achter komt dat de meeste muizen immuun geworden zijn voor dit oude soort gif.
Als ik terugkijk over de achterliggende 30 jaar, dan valt op dat er ook een tijd is geweest dat er op één vacature tientallen sollicitanten kwamen die allemaal de juiste papieren hadden. Dat was een tijd dat jongeren niet werden gepusht om naar een pabo of lerarenopleiding te gaan. Het zou een opleiding voor werkloosheid zijn. Is dat een zelfde soort cyclus als de muizenplaag het ene jaar en het overschot aan buizerd het andere?
Ik denk het wel. Ik denk dus ook dat al die advertenties, ideeën en fondsen die aan het lerarentekort besteed worden alleen leuk zijn voor degenen die uit deze fondsen een graantje meepikken. Reclamebureaus kunnen tegenwoordig leuk verdienen aan scholen. Toch is er één probleem. Een menselijke cyclus is wat langer dan een muizencyclus. De behoefte aan leerkrachten die er dit jaar is, zal niet in één jaar via natuurlijke ontwikkelingen vervuld worden. Om leraar te worden, heb je toch al gauw 3 tot 4 jaar serieuze vorming nodig. Als zwarte mus ga ik toch ook niet zomaar voor buizerd spelen?
De zwarte mus - 23 juni 2009
Tip een bekendePrint Een ieder die dicht bij de natuur leeft, kent natuurlijk de verklaring van dit verschijnsel. Het aantal buizerds, en het aantal van veel andere vogels, is sterk afhankelijk van de hoeveelheid beschikbaar voedsel. Wanneer familie muis sterk groeit - en de boer deze grijsbruine beestjes niet met vergif te lijf gaat - zullen meer jongen van een nest buizerds groot worden. Is het aanbod muizenvlees beperkter, dan worden weinig jongen groot. Wanneer in de ene zomer de akkers bezocht worden door een muizenplaag, dan is - mits de mens niet ingrijpt - de kans groot de volgende zomer een sterk groeiende roofvogelpopulatie te zien.Zo kunnen we de lijn in de natuur doortrekken. Een verstoring in de voedselketen heeft verstrekkende gevolgen, maar herstel ervan is vaak even spectaculair. Je hoort dan wel eens zeggen: "Laat de natuur zijn gang maar gaan."
Hieraan dacht ik onlangs toen ik op de website van DRS-online ronddwaalde in de afdeling vacatures. Het schijnt een nog steeds groeiende plaag te zijn. Maar, kunnen we echt verwachten dat ook dit probleem zich vanzelf oplost? Eén ding is zeker: zo denken de meeste beleidsmakers en leidinggevenden in het onderwijs daar niet over. Het vacatureprobleem moet aangepakt worden! Er worden dossiers gevuld met frisse en minder frisse ideeën; er komt een royale hoeveelheid geld beschikbaar om knelpunten aan te pakken. Toch schijnt weinig te helpen.
Moeten we misschien de vergelijking zo doortrekken dat al die maatregelen tegen de vacaturenood zijn als het ingrijpen van de boer bij een muizenplaag? En dan een boer die na het verspreiden van het gif er achter komt dat de meeste muizen immuun geworden zijn voor dit oude soort gif.
Als ik terugkijk over de achterliggende 30 jaar, dan valt op dat er ook een tijd is geweest dat er op één vacature tientallen sollicitanten kwamen die allemaal de juiste papieren hadden. Dat was een tijd dat jongeren niet werden gepusht om naar een pabo of lerarenopleiding te gaan. Het zou een opleiding voor werkloosheid zijn. Is dat een zelfde soort cyclus als de muizenplaag het ene jaar en het overschot aan buizerd het andere?
Ik denk het wel. Ik denk dus ook dat al die advertenties, ideeën en fondsen die aan het lerarentekort besteed worden alleen leuk zijn voor degenen die uit deze fondsen een graantje meepikken. Reclamebureaus kunnen tegenwoordig leuk verdienen aan scholen. Toch is er één probleem. Een menselijke cyclus is wat langer dan een muizencyclus. De behoefte aan leerkrachten die er dit jaar is, zal niet in één jaar via natuurlijke ontwikkelingen vervuld worden. Om leraar te worden, heb je toch al gauw 3 tot 4 jaar serieuze vorming nodig. Als zwarte mus ga ik toch ook niet zomaar voor buizerd spelen?
De zwarte mus - 23 juni 2009