E.E.P.
In dierentuinland is E.E.P. een begrip. Alle dierentuinen die lid zijn van de Europese vereniging voor dierentuinen, kennen voor één of meer van hun diersoorten een E.E.P.. Deze afkorting staat voor European Endangered species Program, oftewel een Europees fokprogramma voor bedreigde diersoorten. Natuurlijk heeft een E.E.P.-bordje bij een kooi of hok voor de meeste bezoekers geen of nauwelijks invloed op de beleving van hun dierentuindag. Dierentuinen zelf zullen het belang van deze programma's wel steeds onderstrepen. 't Is de laatste decennia een nieuwe taak voor hen geworden, net als de scholen er veel nieuwe taken bij hebben gekregen de achterliggende tijd.Onlangs kondigden de bonden een actie aan om iedereen in de samenleving, maar natuurlijk vooral de politiek, er op te wijzen dat de school verzuipt in de extra taken. Primair gaat deze actie over meer OOP'ers op de basisschool. Ik heb geen redenen om daar tegen te zijn, maar ik maak me soms wel druk om de ophef die er is over de extra taken die het onderwijs er de laatste jaren bij heeft gekregen. Veel onderwijsmensen hebben grote moeite met die taken. En dat snap ik niet.
Toen de eerste E.E.P.'s opgezet werden, was er een dringende noodzaak. Veel diersoorten waren bedreigd. Her en der in een dierentuin kwam bijvoorbeeld de Gouden leeuwaap (Leontopithecus rosalia) nog wel voor, maar in het wild is het een uiterst zeldzaam dier, vooral als gevolg van menselijk handelen. 't Waren immers van die leuke beestjes om als huisdier te houden. Eerst richtten de dierentuinen zich met de E.E.P.'s op de levensvatbaarheid van de eigen dierpopulatie, langzamerhand werden de programma's uitgebreid naar de effecten in de vrije natuur zelf. De gezamenlijke acties van de Europese dierentuinen brachten met hun fokprogramma verandering in de sombere vooruitzichten. Natuurlijk struikelen we in het Amazonegebied nog niet over de leeuwaapjes, maar het gaat weer beter. Het E.E.P. voor dit dier heeft duidelijk zijn nut bewezen.In de maatschappij zijn meer ontwikkelingen die direct het gevolg zijn van menselijk handelen. Uitgebreid onderzoek doen naar de oorzaken van de ontwikkelingen en op welke manier de mens in die ontwikkelingen een rol heeft gespeeld, kan heel nuttig zijn. Toch ben ik van mening dat we eerst een veilige plaats moeten zoeken waar de gevolgen van de ontwikkelingen zoveel mogelijk tegengegaan kunnen worden. Dat de dierentuinen toevluchtsoorden werden voor bedreigde diersoorten lijkt mij dan logisch. Ook logisch lijkt het mij dat de school de Safe Area wordt voor jongeren die belaagd worden door volwassenen en de samenleving.
En wat is dan de primaire taak van de school? Lesgeven toch? Moeten we niet meer investeren in rekenen en taal? Is dat niet veel belangrijker dan burgerschapsvorming en buitenschoolse opvang? Ik vraag het me af. Een Safe Area stel je niet zomaar in! Als ik die oude boeken lees over scholen in de grote steden zo'n 75 - 100 jaar geleden, gaat het helemaal niet in de eerste plaats om lesgeven. De meester, denk bijvoorbeeld aan meester Staal (De gelukkige klas), vormt zijn leerlingen, hij voedt ze op, hij geeft ze mee wat ze thuis, door omstandigheden niet krijgen. Voor de kenners onder ons: ik denk dat die zogenaamd maatschappelijke opdracht van de school niets meer voorsteld als we meesters en juffrouwen hebben die pedagogisch begaafd zijn.
O ja, er is één groot verschil tussen de onderwijsontwikkelingen van deze tijd en de E.E.P.'s: voor de E.E.P.'s is geld genoeg....
De zwarte mus