Graankorrel
Toen de Tweede Kamercommissie onder leiding van de heer Dijsselbloem onderzoek deed naar de onderwijsvernieuwingen in de laatste jaren, werd ook mevrouw Barth, nu voorzitter van de Onderwijsbond van het CNV, verhoord. Op de radio ving ik een aantal zinnen uit haar betrokken betoog op. Met een enkel woord gingen mijn gedachten aan de haal. Het resultaat vindt u hieronder.
Mevrouw Barth gebruikte het beeld van een graankorrel. Haar betoog kwam, voor zover ik me kan herinneren erop neer dat een graankorrel tijd nodig heeft om te ontkiemen. Mijn gedachten sprongen over naar de uitspraak van onze Heere Jezus Christus: "Indien het tarwegraan in de aarde niet valt, en sterft, zo blijft hetzelve alleen; maar indien het sterft, zo brengt het veel vrucht voort."
Ik zag de graankorrel vallen. Een boer van het type onderwijzer zou het liefst direct aan het werk gaan om de graankorrel te dwingen snel zich te ontwikkelen tot een volle aar. Gezond boerenverstand weet dat dat onbegonnen werk is. Geef de graankorrel rust. Eerst de wortel, dan de aar. Pas na de winter zal de graankorrel iets van zich laten horen. En dan nog heeft de boer weinig meer te doen dan het onkruid rond de plant te verwijderen, zodat de plant de ruimte krijgt om verder te groeien.
O ja, laat ik de mest niet vergeten. Een goede voedingsbodem is een grondsoort die regelmatig bemest wordt. Gelijk denk ik dan aan de leerkracht die jaarlijks nieuwe dingen leert. Sommigen noemen dat deskundigheidsbevordering, anderen kijken liever naar het enthousiaste resultaat. Bent u als leerkracht de voedingsbodem voor het leren van een leerling?
Als er dan een vruchtbare boedingsbodem is, hoeveel ruimte geeft u uw leerlingen om te groeien? Als ik om me heen kijk, vrees ik wel eens dat veel leerkrachten meer met snoeien bezig zijn. Maar, wat is er te snoeien als de graankorrel nog nauwelijks ontkiemd is? Hoe snel wordt u ongeduldig als die ene graankorrel niets van zich laat horen? Of let u alleen maar op de meerderheid en kan het u weinig schelen dat aan de rand van de akker de korrels veel meer moeite hebben om te ontkiemen?
Misschien klinkt het overdreven, maar volgens mij moeten leerkrachten meer respect hebben voor die eenvoudige graankorrels. Geef als een rechtgeaarde boer de korrels rust om tot wasdom te komen. Als u dan het gevoel hebt al hongerlijdend op de oogst te wachten, denk dan aan de volgende woorden:
"Die met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Die het zaad draagt, dat men zaaien zal, gaat al gaande en wenende; maar voorzeker zal hij met gejuich wederkomen, dragende zijn schoven."
Komt er bij u wel eens een leerling na jaren terug om zijn strikt persoonlijke ervaringen terug te geven? Vergeet niet te juichen!
De zwarte mus
Tip een bekendePrint Mevrouw Barth gebruikte het beeld van een graankorrel. Haar betoog kwam, voor zover ik me kan herinneren erop neer dat een graankorrel tijd nodig heeft om te ontkiemen. Mijn gedachten sprongen over naar de uitspraak van onze Heere Jezus Christus: "Indien het tarwegraan in de aarde niet valt, en sterft, zo blijft hetzelve alleen; maar indien het sterft, zo brengt het veel vrucht voort."Ik zag de graankorrel vallen. Een boer van het type onderwijzer zou het liefst direct aan het werk gaan om de graankorrel te dwingen snel zich te ontwikkelen tot een volle aar. Gezond boerenverstand weet dat dat onbegonnen werk is. Geef de graankorrel rust. Eerst de wortel, dan de aar. Pas na de winter zal de graankorrel iets van zich laten horen. En dan nog heeft de boer weinig meer te doen dan het onkruid rond de plant te verwijderen, zodat de plant de ruimte krijgt om verder te groeien.
O ja, laat ik de mest niet vergeten. Een goede voedingsbodem is een grondsoort die regelmatig bemest wordt. Gelijk denk ik dan aan de leerkracht die jaarlijks nieuwe dingen leert. Sommigen noemen dat deskundigheidsbevordering, anderen kijken liever naar het enthousiaste resultaat. Bent u als leerkracht de voedingsbodem voor het leren van een leerling?
Als er dan een vruchtbare boedingsbodem is, hoeveel ruimte geeft u uw leerlingen om te groeien? Als ik om me heen kijk, vrees ik wel eens dat veel leerkrachten meer met snoeien bezig zijn. Maar, wat is er te snoeien als de graankorrel nog nauwelijks ontkiemd is? Hoe snel wordt u ongeduldig als die ene graankorrel niets van zich laat horen? Of let u alleen maar op de meerderheid en kan het u weinig schelen dat aan de rand van de akker de korrels veel meer moeite hebben om te ontkiemen?
Misschien klinkt het overdreven, maar volgens mij moeten leerkrachten meer respect hebben voor die eenvoudige graankorrels. Geef als een rechtgeaarde boer de korrels rust om tot wasdom te komen. Als u dan het gevoel hebt al hongerlijdend op de oogst te wachten, denk dan aan de volgende woorden:
"Die met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Die het zaad draagt, dat men zaaien zal, gaat al gaande en wenende; maar voorzeker zal hij met gejuich wederkomen, dragende zijn schoven."
Komt er bij u wel eens een leerling na jaren terug om zijn strikt persoonlijke ervaringen terug te geven? Vergeet niet te juichen!
De zwarte mus