Het grote feest
De laatste jaren valt het mij op dat er in de herfst steeds meer activiteiten komen die direct te maken hebben met dit jaargetijde. Er zijn wandelingen met een boswachter om te genieten van al het moois. Op diverse plaatsen worden oogstfeesten en slachtdagen gehouden. In feestelijk nostalgische sfeer wordt de oogst van het seizoen centraal gesteld. Wees erbij en geniet mee!
Hebt u zich nooit verwonderd over de herfst? Voor dat een boom zijn bladeren laat vallen, ontvangen zij de mooiste kleuren. Is het in de lente en de zomer niet meer dan vredig groen, aan het eind van het seizoen wordt ook het geel en rood toegevoegd, oranje en bruin en alles wat daar tussen zit. Waarom zouden we het niet gewoon goud noemen? De natuur draagt de kransen en slingers van het grote feest. Feest, welk feest? Het grote feest, ja echt!
Vorige week stond ik op de heide van het Planken Wambuis. De najaarszon versterkte de kleuren. Alles was anders dan verwacht, veel mooier, veel intenser. Ik stond stil. Ik wist het even niet. Hoe kan iets dat zo mooi is, de dood verbeelden? 't Zijn toch dode bladeren die in deze kleurenpracht omlaag dwarrelen? 't Lijkt zo mooi, maar als er een paar stevige regenbuien komen, dan rest niets dan een donkere drab. Vruchtbaar, ja dat wel.
Deze paradox dacht ik te kunnen herleiden tot wat de Bijbel zegt. Het is het oogstfeest dat begint als het graan met rijpe aren op de akker staat tot in de lente de nieuwe scheuten voorzichtig de aarde openbreken: "Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht." - in de dogmatiek is dat netjes verwoord als "de afsterving van de oude mens en de opstanding van de nieuwe mens" - . Kijk dan even terug naar de herfst. Dan begrijp je het zeker.
Geniet dan niet alleen van het enkele moment dat de bomen en bladeren op hun mooist zijn, maar kijk verder. Als de bladeren gevallen zijn, dan blijven de kale takken over. Blijf genieten wanneer de gouden krans op de aarde valt, langzaam als compost in de aarde verdwijnt. Waar u zich mee sierde was maar voor één seizoen. Blijf genieten, want het gaat niet om u. Uw Schepper zorgt dat de lente komt. Afsterven is zo gek nog niet.
De Zwarte mus - 2 november 2009
Tip een bekendePrint Hebt u zich nooit verwonderd over de herfst? Voor dat een boom zijn bladeren laat vallen, ontvangen zij de mooiste kleuren. Is het in de lente en de zomer niet meer dan vredig groen, aan het eind van het seizoen wordt ook het geel en rood toegevoegd, oranje en bruin en alles wat daar tussen zit. Waarom zouden we het niet gewoon goud noemen? De natuur draagt de kransen en slingers van het grote feest. Feest, welk feest? Het grote feest, ja echt!Vorige week stond ik op de heide van het Planken Wambuis. De najaarszon versterkte de kleuren. Alles was anders dan verwacht, veel mooier, veel intenser. Ik stond stil. Ik wist het even niet. Hoe kan iets dat zo mooi is, de dood verbeelden? 't Zijn toch dode bladeren die in deze kleurenpracht omlaag dwarrelen? 't Lijkt zo mooi, maar als er een paar stevige regenbuien komen, dan rest niets dan een donkere drab. Vruchtbaar, ja dat wel.
Deze paradox dacht ik te kunnen herleiden tot wat de Bijbel zegt. Het is het oogstfeest dat begint als het graan met rijpe aren op de akker staat tot in de lente de nieuwe scheuten voorzichtig de aarde openbreken: "Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht." - in de dogmatiek is dat netjes verwoord als "de afsterving van de oude mens en de opstanding van de nieuwe mens" - . Kijk dan even terug naar de herfst. Dan begrijp je het zeker.
Geniet dan niet alleen van het enkele moment dat de bomen en bladeren op hun mooist zijn, maar kijk verder. Als de bladeren gevallen zijn, dan blijven de kale takken over. Blijf genieten wanneer de gouden krans op de aarde valt, langzaam als compost in de aarde verdwijnt. Waar u zich mee sierde was maar voor één seizoen. Blijf genieten, want het gaat niet om u. Uw Schepper zorgt dat de lente komt. Afsterven is zo gek nog niet.
Waar gouden de portalen zijn,
Hoe zullen daar de zalen zijn!
Ik zag aan 't einde van mijn pad
Een kleine ronde poort,
Als blauw saffier in goud gevat,
En haastig, vol verlangen trad
Ik door de gangen voort.
Ik sprak: "Als bij mijn aankomst wijd
Die poorten openstaan,
In welk een groote heerlijkheid
Zal ik dàn binnengaan,
Indien van goud de gangen zijn,
Hoe groot moet mijn verlangen zijn,
De zalen in te gaan!
Hoe zullen daar de zalen zijn!
Ik zag aan 't einde van mijn pad
Een kleine ronde poort,
Als blauw saffier in goud gevat,
En haastig, vol verlangen trad
Ik door de gangen voort.
Ik sprak: "Als bij mijn aankomst wijd
Die poorten openstaan,
In welk een groote heerlijkheid
Zal ik dàn binnengaan,
Indien van goud de gangen zijn,
Hoe groot moet mijn verlangen zijn,
De zalen in te gaan!
De Zwarte mus - 2 november 2009