MR en adviesrecht bij benoeming
‘Daar kan toch niemand behoefte aan hebben. Mosterd na de maaltijd.’ Gert-Jan de Boer, voorzitter van het bestuur van een basisschool in het westen van het land, keek de leden van de landelijke geschillencommissie medezeggenschap één voor één vragend aan. Gedurende het verloop van de zitting had De Boer al redelijk moeten inbinden. Maar nu de praktische toespitsing in beeld kwam, dacht hij toch een beslissend punt te kunnen maken.
Drie meter links van hem hoorde De Boer de voeten van de voorzitter van de medezeggenschapsraad zenuwachtig schuifelen onder tafel. Het gefriemel sterkte hem. ‘Laten we wel wezen’ - die zin doet het altijd - ‘nu nog advies vragen aan de MR dient geen enkel doel, alles is al gang gezet.’ Uit zijn linker ooghoek zag De Boer dat zijn laatste opmerking haar effect niet had gemist: de voorzitter van de MR keek strak naar zijn papier en tekende een poppetje.
Een vlotte oplossing
Hoe was dit gezelschap verzeild geraakt in deze zitting? Basisschool De Wegwijzer zat al een poosje zonder directeur. Het bestuur verwachtte spoedig een nieuwe directeur te kunnen benoemen. Totdat de interne kandidaat afviel en het duidelijk werd dat de benoeming van een directeur van buiten langer op zich zou gaan wachten. En het nieuwe schooljaar was aanstaande.
De school deed voor diverse vormen van ondersteuning al jaren goede zaken met de adviseur van bureau De Vierslag. En ook nu kon dit bureau voor een oplossing zorgen door één van zijn ervaren mensen ter beschikking te stellen als interim-directeur, op basis van detachering. Een vlotte oplossing waarmee de school voorlopig gediend zou zijn. Kort voor de zomervakantie werd het goede nieuws naar buiten gebracht: de heer Bont werd voor een jaar gedetacheerd op de Wegwijzer in de functie van interim-directeur.
Haken en ogen
Een dergelijke vlotte oplossing laat onverlet dat er best wel wat haken en ogen aan kunnen zitten.. De MR van de school besprak die in de eerste vergadering na de schoolvakantie. De interim leek een geschikte kerel maar, zoals dat vaker gaat met interim-directeuren: ze komen overal en ze gaan overal en trekken een spoor van verhalen door het land. Zo ook Bont. Was hij wel de juiste man op de juiste plaats bij De Wegwijzer? Een reële vraag, want per slot van rekening zou hij een heel schooljaar lang op die plaats zitten. En financieel? Waarom deze dure oplossing? En wat betekent de aanstelling van de interim voor de voortgang van de onderwijskundige vernieuwing (of past hij alleen op de winkel) en voor de taakverdeling binnen de schoolleiding?
Genoeg vragen dus en de leden van de MR waren het onderling snel eens: de pijn zat hierin, dat er door het bestuur nooit met de MR over deze vragen is gesproken. ‘Terwijl de MR nota bene zelfs adviesrecht toekomt..’, zei de voorzitter van de MR een beetje bedremmeld tegen De Boer tijdens een telefoongesprek na de bewuste MR-vergadering. De Boer ontkende dat er sprake was van adviesrecht: het was maar een interim-directeur die werd ingehuurd. Geen benoeming, geen adviesrecht.
Korte metten
Al tijdens de zitting van de geschillencommissie maakte de commissie met deze stelling korte metten. Het inhuren van een interim-directeur, in welke vorm dan ook, valt onder het adviesrecht van de MR. Op de vraag van de voorzitter van de MR of het bestuur dan alsnog zou willen voldoen aan haar plicht tot het vragen van advies, bleef het even stil, tot aan het ferme ‘Mosterd na de maaltijd!’. Dat heeft toch geen zin, alles loopt, alles draait, wat wil je nu eigenlijk.
De voorzitter van de MR keek wat bedremmeld naar zijn blaadje. Tot dat de voorzitter van de geschillencommissie na zeven lange tellen het woord nam. ‘Het valt niet in te zien waarom de wettelijke voorschriften niet meer van toepassing zouden zijn nu het bestuur die voorschriften niet is nagekomen. Als de MR dat wil, moet de adviesprocedure alsnog in zijn geheel worden nagekomen’.
Bron: DRS-magazine, door J.G.N. (Jan) Schreuders
Tip een bekendePrint Drie meter links van hem hoorde De Boer de voeten van de voorzitter van de medezeggenschapsraad zenuwachtig schuifelen onder tafel. Het gefriemel sterkte hem. ‘Laten we wel wezen’ - die zin doet het altijd - ‘nu nog advies vragen aan de MR dient geen enkel doel, alles is al gang gezet.’ Uit zijn linker ooghoek zag De Boer dat zijn laatste opmerking haar effect niet had gemist: de voorzitter van de MR keek strak naar zijn papier en tekende een poppetje.
Een vlotte oplossing
Hoe was dit gezelschap verzeild geraakt in deze zitting? Basisschool De Wegwijzer zat al een poosje zonder directeur. Het bestuur verwachtte spoedig een nieuwe directeur te kunnen benoemen. Totdat de interne kandidaat afviel en het duidelijk werd dat de benoeming van een directeur van buiten langer op zich zou gaan wachten. En het nieuwe schooljaar was aanstaande.
De school deed voor diverse vormen van ondersteuning al jaren goede zaken met de adviseur van bureau De Vierslag. En ook nu kon dit bureau voor een oplossing zorgen door één van zijn ervaren mensen ter beschikking te stellen als interim-directeur, op basis van detachering. Een vlotte oplossing waarmee de school voorlopig gediend zou zijn. Kort voor de zomervakantie werd het goede nieuws naar buiten gebracht: de heer Bont werd voor een jaar gedetacheerd op de Wegwijzer in de functie van interim-directeur.
Haken en ogen
Een dergelijke vlotte oplossing laat onverlet dat er best wel wat haken en ogen aan kunnen zitten.. De MR van de school besprak die in de eerste vergadering na de schoolvakantie. De interim leek een geschikte kerel maar, zoals dat vaker gaat met interim-directeuren: ze komen overal en ze gaan overal en trekken een spoor van verhalen door het land. Zo ook Bont. Was hij wel de juiste man op de juiste plaats bij De Wegwijzer? Een reële vraag, want per slot van rekening zou hij een heel schooljaar lang op die plaats zitten. En financieel? Waarom deze dure oplossing? En wat betekent de aanstelling van de interim voor de voortgang van de onderwijskundige vernieuwing (of past hij alleen op de winkel) en voor de taakverdeling binnen de schoolleiding?
Genoeg vragen dus en de leden van de MR waren het onderling snel eens: de pijn zat hierin, dat er door het bestuur nooit met de MR over deze vragen is gesproken. ‘Terwijl de MR nota bene zelfs adviesrecht toekomt..’, zei de voorzitter van de MR een beetje bedremmeld tegen De Boer tijdens een telefoongesprek na de bewuste MR-vergadering. De Boer ontkende dat er sprake was van adviesrecht: het was maar een interim-directeur die werd ingehuurd. Geen benoeming, geen adviesrecht.
Korte metten
Al tijdens de zitting van de geschillencommissie maakte de commissie met deze stelling korte metten. Het inhuren van een interim-directeur, in welke vorm dan ook, valt onder het adviesrecht van de MR. Op de vraag van de voorzitter van de MR of het bestuur dan alsnog zou willen voldoen aan haar plicht tot het vragen van advies, bleef het even stil, tot aan het ferme ‘Mosterd na de maaltijd!’. Dat heeft toch geen zin, alles loopt, alles draait, wat wil je nu eigenlijk.
De voorzitter van de MR keek wat bedremmeld naar zijn blaadje. Tot dat de voorzitter van de geschillencommissie na zeven lange tellen het woord nam. ‘Het valt niet in te zien waarom de wettelijke voorschriften niet meer van toepassing zouden zijn nu het bestuur die voorschriften niet is nagekomen. Als de MR dat wil, moet de adviesprocedure alsnog in zijn geheel worden nagekomen’.
Bron: DRS-magazine, door J.G.N. (Jan) Schreuders