De Nijlgans
Het was in 1983 of 1984. In een park in één van de grotere plaatsen van Gelderland ontdekten wij een bijzondere vogel. Zelfs de oudere vogelkenners konden het dier niet direct thuisbrengen. 't Leek op een grote eend of een kleine gans. Anders dan veel Nederlandse watervogels had dit dier een rijk geschakeerde verenpracht in roodbruine, witte en zwarte tinten. De snavel en de poten waren helder roze. Dit was duidelijk een exoot. Was hij ontsnapt uit de collectie van een verzamelaar?Een kenner vertelde ons dat dit een Nijlgans was. Nu, 25 jaar later, is de vogel nog even opvallend, maar zeker niet zeldzaam meer. Behalve dat enkele duizenden paren jaarlijks in Nederland broeden, zie je ze bijna overal waar maar een beetje water in de buurt is. En schuw zijn ze niet.
Wij moeten overigens niet denken dat deze vogel van de klimaatverandering heeft geprofiteerd. Nee, het dier heeft zich razendsnel èn vruchtbaar aan weten passen aan de leefomstandigheden in ons land. Toen in het midden van de jaren zestig een enkele vogel uit een privé verzameling ontsnapte, dacht ieder dat hij in het wild niet zou overleven. Het tegendeel was waar.
Exotisch, zo kan je langzamerhand de reformatorische (en de islamitische) scholen ook wel noemen. Volgens velen kom je daar ideeën tegen die misschien nog net goed genoeg zijn voor een privé-verzameling. In ieder geval zouden we er op moeten rekenen dat ze de komende jaren in het wild niet zullen overleven. Het einde van het reformatorisch onderwijs is nabij.
Met een beetje voorzichtigheid wil ik ook hier vervolgen met: het tegendeel is waar. Maar zijn reformatorische scholen net als de Nijlgans wel in staat zich aan de nieuwe leefomstandigheden in ons land aan te passen? Misschien moeten we in ieder geval een voorbeeld zoeken in de Nijlgans. Dit dier is een felle verdediger van het eigen territorium. Kom niet te dicht bij de jongen! Dit wat aggressieve gedrag weet dit eendensoort - ja, het is geen gans maar een eend verwant aan de bergeend - ruimschoots te compenseren met zijn schitterende verenkleed.
Als je er zo naar kijkt, kun je het vrij zeker zeggen: niet wat wij zeggen of doen zal bepalend zijn voor het beeld dat van de reformatorische scholen ontstaat, maar wel hoe wij zijn. Kunnen we misschien schitteren met de vruchten van de Geest. Niet persoonlijk natuurlijk, dat past niet bij onze cultuur, maar mogelijk wel naar onze naasten toe. Toen in de 2e eeuw de christenvervolgingen losbarsten, vielen de christenen niet op door hun interne ruzies, maar wel door hun liefde voor de medemens.
Dan is het alleen nog uitkijken voor de cultuurpuristen die exoten uit onze samenleving willen verwijderen om de reden allen dat zij exoot zijn.
De Zwarte Mus