Ophokplicht
Sommige perioden van het jaar stelt de minister een ophokplicht in. Kippen, kalkoenen en andere gevederde vrienden mogen dan niet vrijuit rondscharrelen. Binnen de besloten ruimte van hun kooi of stal dienen zij zich tijdens die perioden te vermaken. De minister is bang dat deze dieren anders besmet raken door overvliegende trekvogels.
Zo'n angst kwam ook onlangs in mij op, toen ik in de krant las wat namens de reformatorische scholen voor voortgezet onderwijs was opgeschreven over eigentijds onderwijs. Helemaal in de lijn van ontwikkelingen in industrie en samenleving, worden onze scholen omgevormd naar goed georganiseerde bedrijven waar het productieproces zeer gedetailleerd in cijfers, Cito-scores en examenresultaten wordt uitgedrukt. Elk directielid lijkt zenuwachtig te worden als een bepaald jaar de targets niet worden gehaald; de inspectie zou eens denken dat we een slechte school zijn! Ons onderwijs is, als we het mogen geloven, ontwikkelingsgericht.
Alsof de overvliegende vogels hun besmetting al hebben afgeleverd....
Daarom stel ik bij dezen dan toch maar een ophokplicht voor, niet omdat mijn mussenhart het gefladder van de onderwijsvernieuwing niet ziet zitten, maar vooral omdat we allemaal behoefte hebben aan rust in de school.
Stelt u zich eens voor: u zit met een niet al te grote groep leerlingen in een sfeervol ingericht lokaal. De leerlingen luisteren naar u omdat u iets te vertellen hebt. U draagt hen kennis over die zij interessant vinden, waar ze ook 's avonds aan tafel weer over praten. Tijdens uw les wordt u niet gestoord door onderwijsassistenten of begeleidende medewerkers. Dat hoeft ook helemaal niet. Daar in het lokaal - met weinig prikkels van buiten - wordt geleerd, wordt levenservaring doorgegeven. "Mijn zoon, geef mij uw hart."
Daar gaat het niet om kennis, ook niet om vaardigheden. Daar gaat het om relatie. O, nu ik het zo neerschrijf, besef ik dat dit ook vreselijk eigentijds leren is....
Misschien moet u het een vorm van vasten noemen: een aantal weken lang geen overdaad en rijke leeromgevingen, maar ruimte voor stilte en soberheid, voordat de lente in al haar hevigheid uitbarst. 't Ligt niet in mijn aard als mus om stil op een tak te gaan zitten en te mediteren in afzondering, maar daarom ben ik misschien ook geen top-leraar.
Of u dit nu letterlijk, overdrachtelijk of geestelijk neemt, denk er eens over na:
De zwarte mus
Tip een bekendePrint Zo'n angst kwam ook onlangs in mij op, toen ik in de krant las wat namens de reformatorische scholen voor voortgezet onderwijs was opgeschreven over eigentijds onderwijs. Helemaal in de lijn van ontwikkelingen in industrie en samenleving, worden onze scholen omgevormd naar goed georganiseerde bedrijven waar het productieproces zeer gedetailleerd in cijfers, Cito-scores en examenresultaten wordt uitgedrukt. Elk directielid lijkt zenuwachtig te worden als een bepaald jaar de targets niet worden gehaald; de inspectie zou eens denken dat we een slechte school zijn! Ons onderwijs is, als we het mogen geloven, ontwikkelingsgericht.Alsof de overvliegende vogels hun besmetting al hebben afgeleverd....
Daarom stel ik bij dezen dan toch maar een ophokplicht voor, niet omdat mijn mussenhart het gefladder van de onderwijsvernieuwing niet ziet zitten, maar vooral omdat we allemaal behoefte hebben aan rust in de school.
Stelt u zich eens voor: u zit met een niet al te grote groep leerlingen in een sfeervol ingericht lokaal. De leerlingen luisteren naar u omdat u iets te vertellen hebt. U draagt hen kennis over die zij interessant vinden, waar ze ook 's avonds aan tafel weer over praten. Tijdens uw les wordt u niet gestoord door onderwijsassistenten of begeleidende medewerkers. Dat hoeft ook helemaal niet. Daar in het lokaal - met weinig prikkels van buiten - wordt geleerd, wordt levenservaring doorgegeven. "Mijn zoon, geef mij uw hart."
Daar gaat het niet om kennis, ook niet om vaardigheden. Daar gaat het om relatie. O, nu ik het zo neerschrijf, besef ik dat dit ook vreselijk eigentijds leren is....
Misschien moet u het een vorm van vasten noemen: een aantal weken lang geen overdaad en rijke leeromgevingen, maar ruimte voor stilte en soberheid, voordat de lente in al haar hevigheid uitbarst. 't Ligt niet in mijn aard als mus om stil op een tak te gaan zitten en te mediteren in afzondering, maar daarom ben ik misschien ook geen top-leraar.
Of u dit nu letterlijk, overdrachtelijk of geestelijk neemt, denk er eens over na:
in de stilte kiemt het leven
in de stilte zwelt de vrucht.
in de stilte zwelt de vrucht.
De zwarte mus