Ouderbijdrage
De vrijwillige ouderbijdrage….Ik heb er, als ouder van een aantal schoolgaande kinderen, niet echt een gevoel van “vrijwilligheid” bij, als zou het voor mij en voor al degenen die ik op school onder ogen kom een reële optie zijn om die bijdrage in het kader van de “vrijwilligheid” dit jaar eens niet te betalen. Desalniettemin: ik betaal de bijdrage graag en ik weet welke leuke en goede dingen er door school mee worden bekostigd. Nu de oudste op het voortgezet onderwijs zit, gaat er in dit verband wel even een andere wereld open. Ik zal niet zeggen dat de facturen met verzochte “vrijwillige” bijdragen me om de oren vliegen, maar met enige regelmaat komt er één binnen en de bedragen zijn ook wel van een andere orde. Zeker als de leerling in kwestie, waarvan ik vader mag zijn, een voorkeur heeft voor deelname aan duurdere activiteiten.
Nu kun je de deelname aan zo’n activiteit, waarvoor betaald moet worden, natuurlijk niet op één lijn zetten met de in het primair onderwijs gevraagde ouderbijdrage. Maar ook hiervan geldt dat, net zoals bij de bijdrage in het primair onderwijs, bij mij wel eens de vraag kan rijzen: is het nu eigenlijk wel reëel wat ze vragen? Houdt school er aan over, of legt school geld bij? Nu is dat op de basisschool allemaal wat laagdrempeliger en veel scholen, in ieder geval wel ‘onze’ basisscholen hier ter plaatse, leggen keurig verantwoording af van de inkomsten en de uitgaven. En zouden ze dat niet doen, dan zijn er genoeg kanalen om dat te bereiken. Trouwens: ik neem aan dat iedere MR daar ook jaarlijks de directeur of het bestuur op bevraagt.
Gezonde nieuwsgierigheid
Maar wat nu als je eens wat meer inzicht wil hebben in de besteding van de bijdragen die je betaalt aan de school voor voortgezet onderwijs? Onlangs was er ergens in den lande een vader die, weliswaar niet uit gerede twijfel maar gewoon uit gezonde betrokken nieuwsgierigheid, nou wel eens wilde weten of de bijdrage die hij voor zijn zoon betaald had voor een werkweek (het was een bedrag van een paar honderd euro) nu een reële bijdrage was of niet. Nu was het zo dat de school voor de werkweek een aantal verschillende bestemmingen met verschillende programma’s aanbood, die ook in kosten – en dus in bijdragen – varieerden. Vader verzocht daarom om per werkweekprogramma, zeg maar per reis, aan te geven wat de inkomsten waren en waaruit de uitgaven bestonden, en hoeveel leerlingen er aan deelnamen.
Toen begon er een feuilleton wat pa zo frustreerde dat hij uiteindelijk terecht kwam bij de landelijke klachtencommissie onderwijs. De weg daar naar toe liep ongeveer als volgt. Eerst diende hij zijn verzoek in bij afdelingsleider algemeen, die tot taak had het coördineren van de werkweek. Ongeveer drie maanden later kreeg pa bericht dat de beste man ‘er niet meer over ging’ en dat pa zich tot de rector moest wenden. Aldus geschiedde, en rector verstrekte hem na een aantal weken een totaaloverzicht met het totaal van alle geïnde bijdragen en het totaal van alle kosten. Nu was dit niet wat pa had gevraagd; hij had verzocht om een overzicht per reis.
Weinig feeling
De rector had kennelijk weinig feeling met dit soort ouders, want hij berichtte pa dat school geen financiële verantwoording schuldig was aan individuele ouders, maar zich daaromtrent slechts behoeft te verantwoorden aan de oudergeleding van de MR. En dus moest pa zich maar tot de MR wenden. De mailwisseling met de MR duurde enkele malen, totdat het verlossende woord kwam dat…de MR van niets wist, zijn instemming niet had verleend aan prijzen en bijdragen en ook geen verantwoording had ontvangen. Pa zou zich beter kunnen wenden tot het College van Bestuur. Nog voordat het CvB pa van wat meer gespecificeerde overzichten had kunnen voorzien, had hij zich reeds gewend tot de landelijke klachtencommissie.
Ter lering vat ik twee hoofdpunten samen uit de uitspraak van de commissie. Ten eerste: vanzelfsprekend is de school verantwoording verschuldigd over de bijdragen en de kosten die er mee zijn voldaan. De school is ook verplicht deze verantwoording volledig gespecificeerd af te leggen aan een individuele ouder die daarom vraagt, zodat deze kan beoordelen of de gevraagde ouderbijdrage wel reëel was. Ten tweede: school is verplicht om ieder jaar weer met de MR in overleg te treden over de hoogte van de verschillende te vragen ouderbijdragen, in de ruimste zin van het woord.
Mr. J.G.N. (Jan) Schreuders
Tip een bekendePrint Nu kun je de deelname aan zo’n activiteit, waarvoor betaald moet worden, natuurlijk niet op één lijn zetten met de in het primair onderwijs gevraagde ouderbijdrage. Maar ook hiervan geldt dat, net zoals bij de bijdrage in het primair onderwijs, bij mij wel eens de vraag kan rijzen: is het nu eigenlijk wel reëel wat ze vragen? Houdt school er aan over, of legt school geld bij? Nu is dat op de basisschool allemaal wat laagdrempeliger en veel scholen, in ieder geval wel ‘onze’ basisscholen hier ter plaatse, leggen keurig verantwoording af van de inkomsten en de uitgaven. En zouden ze dat niet doen, dan zijn er genoeg kanalen om dat te bereiken. Trouwens: ik neem aan dat iedere MR daar ook jaarlijks de directeur of het bestuur op bevraagt.
Gezonde nieuwsgierigheid
Maar wat nu als je eens wat meer inzicht wil hebben in de besteding van de bijdragen die je betaalt aan de school voor voortgezet onderwijs? Onlangs was er ergens in den lande een vader die, weliswaar niet uit gerede twijfel maar gewoon uit gezonde betrokken nieuwsgierigheid, nou wel eens wilde weten of de bijdrage die hij voor zijn zoon betaald had voor een werkweek (het was een bedrag van een paar honderd euro) nu een reële bijdrage was of niet. Nu was het zo dat de school voor de werkweek een aantal verschillende bestemmingen met verschillende programma’s aanbood, die ook in kosten – en dus in bijdragen – varieerden. Vader verzocht daarom om per werkweekprogramma, zeg maar per reis, aan te geven wat de inkomsten waren en waaruit de uitgaven bestonden, en hoeveel leerlingen er aan deelnamen.
Toen begon er een feuilleton wat pa zo frustreerde dat hij uiteindelijk terecht kwam bij de landelijke klachtencommissie onderwijs. De weg daar naar toe liep ongeveer als volgt. Eerst diende hij zijn verzoek in bij afdelingsleider algemeen, die tot taak had het coördineren van de werkweek. Ongeveer drie maanden later kreeg pa bericht dat de beste man ‘er niet meer over ging’ en dat pa zich tot de rector moest wenden. Aldus geschiedde, en rector verstrekte hem na een aantal weken een totaaloverzicht met het totaal van alle geïnde bijdragen en het totaal van alle kosten. Nu was dit niet wat pa had gevraagd; hij had verzocht om een overzicht per reis.
Weinig feeling
De rector had kennelijk weinig feeling met dit soort ouders, want hij berichtte pa dat school geen financiële verantwoording schuldig was aan individuele ouders, maar zich daaromtrent slechts behoeft te verantwoorden aan de oudergeleding van de MR. En dus moest pa zich maar tot de MR wenden. De mailwisseling met de MR duurde enkele malen, totdat het verlossende woord kwam dat…de MR van niets wist, zijn instemming niet had verleend aan prijzen en bijdragen en ook geen verantwoording had ontvangen. Pa zou zich beter kunnen wenden tot het College van Bestuur. Nog voordat het CvB pa van wat meer gespecificeerde overzichten had kunnen voorzien, had hij zich reeds gewend tot de landelijke klachtencommissie.
Ter lering vat ik twee hoofdpunten samen uit de uitspraak van de commissie. Ten eerste: vanzelfsprekend is de school verantwoording verschuldigd over de bijdragen en de kosten die er mee zijn voldaan. De school is ook verplicht deze verantwoording volledig gespecificeerd af te leggen aan een individuele ouder die daarom vraagt, zodat deze kan beoordelen of de gevraagde ouderbijdrage wel reëel was. Ten tweede: school is verplicht om ieder jaar weer met de MR in overleg te treden over de hoogte van de verschillende te vragen ouderbijdragen, in de ruimste zin van het woord.
Mr. J.G.N. (Jan) Schreuders