Probleemgedrag in de klas
In groep 5 beginnen de problemen met en rondom Bram. Bram wil graag een leider zijn. Hij gedraagt zich ook zo en hij vind zichzelf ‘echt’. Om zijn leidersrol te bevestigen, gebruikt hij middelen die niet voortkomen uit een natuurlijke gezagsuitstraling. Want die heeft Bram niet. Om de bovenliggende partij te worden en te blijven gedraagt Bram zich op een manier die opschepperig maar helaas ook pesterig genoemd kan worden.
Bram heeft op drie fronten pech. Front 1: in de klas bevinden zich nog een aantal kinderen die graag de leider willen zijn en zich niet zomaar door Bram in hun hok laten jagen. Gevolg: een verstoord groepsproces. Front 2: de nieuwe juf heeft weinig gezag, zeker niet bij Bram. Front 3: Brams moeder steunt haar kind onvoorwaardelijk en wel op een manier die Bram bijna ongevoelig maakt voor sancties vanuit school. ‘Mama zegt dat ik niet na hoef te blijven en gewoon naar huis mag komen.’ Of: ‘Mama zoekt gewoon een andere school!’
Groepsproces verstoord
Ouders gaan klagen. Ze hebben het over pestgedrag in de groep. Het probleem concentreert zich, in de visie van een aantal ouders, rondom Bram. En natuurlijk onderkent de school dat Bram een rol heeft (ze hebben genoeg met hem te stellen), maar de klachten van ouders zijn anderzijds niet zodanig concreet dat met zekerheid gesteld kan worden dat Brams optreden binnen de groep beslissend is. Het groepsproces is verstoord: de sociale cohesie is weg. En dat wil de school aanpakken.
Met Brams moeder worden wel de klachten van andere ouders besproken. Een externe deskundige wordt binnengehaald om de groep te observeren, met name de 8 grootste relschoppers. Uit de analyse blijkt dat Bram weliswaar vervelend gedrag vertoont, maar dat er zeker zes jongens in de klas zijn die allen de boventoon willen voeren. De uitkomsten van het onderzoek worden gedeeld in een informatieavond voor de ouders die onder leiding van een deskundige staat.
Ongemakkelijke avond
Dit wordt voor moeder een ongemakkelijke avond. Zonder zijn naam te noemen, is het duidelijk dat veel ouders verwijzen naar Bram als centrum van het probleem. Ten overstaan van de landelijke klachtencommissie zal moeder later betogen dat de school een dergelijke informatieavond niet mag houden. Alhoewel de commissie onderkent dat het voor Brams moeder best lastig zal zijn geweest, meent ze niettemin dat de school door deze avond te beleggen wel degelijk adequaat heeft gehandeld. Ook rekent de commissie moeder aan dat zij, door thuis afstand te nemen van de maatregelen die op school worden opgelegd, er mede debet aan is dat Bram op zijn gedrag op school nauwelijks meer aanspreekbaar is.
Toch blijkt Brams moeder op één punt wel een terechte klacht te scoren. Wat was het geval? De groep ging, met begeleiding, het leerjaar van groep 6 in. Maar ouders bleven klagen en de klachten bleven cirkelen rondom Brammetje. Een aantal ouders uitten een hele duidelijke mening over het plaatsen van de kinderen in de klas: wie zit naast wie. En u raadt het al: die meningen hadden vooral betrekking op de vraag wie er naast Bram moest zitten (mijn kind niet) en waar Bram moest zitten (vooraan, achteraan, als het maar geïsoleerd is en ver van mijn kind).
Stigmatiserend
En toen ging de school de fout in. De school luisterde uiteindelijk naar de pushende ouders en er werd ingegrepen in de plattegrond van het klaslokaal. Overduidelijk was dat deze maatregelen betrekking hadden op Bram én dat zij voortkwamen uit klagende ouders die hun zin kregen. En dat was nu net het punt waar de landelijke klachtencommissie over viel. De school had alles tot nu toe prima aangepakt en begeleid, maar uiteindelijk werd er toch – zichtbaar voor iedereen – gezwicht voor de mening van ouders. Natuurlijk mag een school objectieve en verantwoorde maatregelen nemen, ook als het gaat om de plaatsing van een kind in de klas, maar op deze wijze achtte de commissie de objectiviteit verdwenen en werd de maatregel stigmatiserend geacht!
Bron: DRS-magazine, door J.G.N. (Jan) Schreuders
Tip een bekendePrint Bram heeft op drie fronten pech. Front 1: in de klas bevinden zich nog een aantal kinderen die graag de leider willen zijn en zich niet zomaar door Bram in hun hok laten jagen. Gevolg: een verstoord groepsproces. Front 2: de nieuwe juf heeft weinig gezag, zeker niet bij Bram. Front 3: Brams moeder steunt haar kind onvoorwaardelijk en wel op een manier die Bram bijna ongevoelig maakt voor sancties vanuit school. ‘Mama zegt dat ik niet na hoef te blijven en gewoon naar huis mag komen.’ Of: ‘Mama zoekt gewoon een andere school!’
Groepsproces verstoord
Ouders gaan klagen. Ze hebben het over pestgedrag in de groep. Het probleem concentreert zich, in de visie van een aantal ouders, rondom Bram. En natuurlijk onderkent de school dat Bram een rol heeft (ze hebben genoeg met hem te stellen), maar de klachten van ouders zijn anderzijds niet zodanig concreet dat met zekerheid gesteld kan worden dat Brams optreden binnen de groep beslissend is. Het groepsproces is verstoord: de sociale cohesie is weg. En dat wil de school aanpakken.
Met Brams moeder worden wel de klachten van andere ouders besproken. Een externe deskundige wordt binnengehaald om de groep te observeren, met name de 8 grootste relschoppers. Uit de analyse blijkt dat Bram weliswaar vervelend gedrag vertoont, maar dat er zeker zes jongens in de klas zijn die allen de boventoon willen voeren. De uitkomsten van het onderzoek worden gedeeld in een informatieavond voor de ouders die onder leiding van een deskundige staat.
Ongemakkelijke avond
Dit wordt voor moeder een ongemakkelijke avond. Zonder zijn naam te noemen, is het duidelijk dat veel ouders verwijzen naar Bram als centrum van het probleem. Ten overstaan van de landelijke klachtencommissie zal moeder later betogen dat de school een dergelijke informatieavond niet mag houden. Alhoewel de commissie onderkent dat het voor Brams moeder best lastig zal zijn geweest, meent ze niettemin dat de school door deze avond te beleggen wel degelijk adequaat heeft gehandeld. Ook rekent de commissie moeder aan dat zij, door thuis afstand te nemen van de maatregelen die op school worden opgelegd, er mede debet aan is dat Bram op zijn gedrag op school nauwelijks meer aanspreekbaar is.
Toch blijkt Brams moeder op één punt wel een terechte klacht te scoren. Wat was het geval? De groep ging, met begeleiding, het leerjaar van groep 6 in. Maar ouders bleven klagen en de klachten bleven cirkelen rondom Brammetje. Een aantal ouders uitten een hele duidelijke mening over het plaatsen van de kinderen in de klas: wie zit naast wie. En u raadt het al: die meningen hadden vooral betrekking op de vraag wie er naast Bram moest zitten (mijn kind niet) en waar Bram moest zitten (vooraan, achteraan, als het maar geïsoleerd is en ver van mijn kind).
Stigmatiserend
En toen ging de school de fout in. De school luisterde uiteindelijk naar de pushende ouders en er werd ingegrepen in de plattegrond van het klaslokaal. Overduidelijk was dat deze maatregelen betrekking hadden op Bram én dat zij voortkwamen uit klagende ouders die hun zin kregen. En dat was nu net het punt waar de landelijke klachtencommissie over viel. De school had alles tot nu toe prima aangepakt en begeleid, maar uiteindelijk werd er toch – zichtbaar voor iedereen – gezwicht voor de mening van ouders. Natuurlijk mag een school objectieve en verantwoorde maatregelen nemen, ook als het gaat om de plaatsing van een kind in de klas, maar op deze wijze achtte de commissie de objectiviteit verdwenen en werd de maatregel stigmatiserend geacht!
Bron: DRS-magazine, door J.G.N. (Jan) Schreuders