Trekvogels
De herfst is gekomen. De loop der seizoenen heeft een deel van ons vogelvolk in beweging gebracht. Een onbestemd gevoel, de roep der natuur bezette de kieviten, zwaluwen en ooievaars. En nu zijn ze weg. Wij, huismussen, zijn achter gebleven. De natuur roept ons niet...
Soms denk ik wel eens: was ik maar een fitis. Dan zag ik ook eens iets van de wereld. Als ik mijn eigen mussenlijf vergelijk met dat van een fitis, zou het moeten kunnen. Maar als ik dan eens een paar kilometer van onze honk weggevlogen ben, voel ik een vreemde onrust over me komen, alsof ik plotseling in een vreemde, gevaarlijke wereld ben aangekomen. Nee, ik ben toch echt een huismus. Zo ben ik geboren en ik zal het altijd blijven.
Pas hoorde ik dat dit ook voor echte, goede leerkrachten geldt. "Je moet het maar kunnen," zeggen de mensen dan als je met gepast enthousiasme over je leerlingen en je werk vertelt. "Je hebt het of je hebt het niet, hè? Ik moet er niet aan denken, die pubers van tegenwoordig..." Alsof je als leraar een zielige, beklagenswaardige zeldzaamheid bent, bijna geboren als leerkracht en in ieder geval gedoemd om het altijd te blijven; alsof je als Noordse stern beter af zou zijn dan als huismus. Dat is natuurlijk niet waar - je wordt doodmoe van die enorme vliegreis - , maar soms kan zo'n gevoel je wel eens worden opgedrongen.
En dan nog iets. Zoals u weet, zijn huismussen nogal honkvast. Grote veranderingen in de omgeving zijn voor ons soort vogels zo ingrijpend dat het ons bestaan bedreigt. Wij houden daar niet van. Laat alles maar zo ongeveer hetzelfde blijven in ons biotoop. Daar hebben we onze plaats en dat is wel goed zo. 't Is misschien een beetje aanmatigend om mijn eigen gevoel te projecteren op de hele groep, maar toch ben ik er van overtuigd dat dit het typische gevoel is dat veel leerkrachten herkennen.
Hoe kan je een goede leraar zijn wanneer je elke 3 jaar naar een andere school trekt, wanneer je onder invloed van de onderwijspolitiek elke 2 jaar op een andere manier moet lesgeven? Je moet het lesgeven toch stapje voor stapje leren? Je moet toch op je eigen, typisch menselijke manier een band krijgen met de leerlingen? Je moet toch op je school je eigen wereldje creëren dat de leerlingen inspiratie verschaft? Je bent toch verantwoordelijk voor de vorming van de leerling in de meest brede zin, dus ook voor andere maatschappelijke verbanden in en om de school. Geloof mij, die leer je in twee of drie jaar niet kennen. Daar is meer tijd voor nodig, meer ervaring, meer toewijding.
Roept de natuur ons niet? Natuurlijk wel! O nee, het is niet de natuur die ons roept, maar God zelf die ons geroepen heeft en ons ons beroep heeft gegeven. Hij roept ons om huismus c.q. leerkracht te zijn. Een ander roept Hij om zwerver of zwaluw te zijn. Dien Hem èn je leerlingen met de gaven die Hij je gegeven heeft op de plaats die Hij gewezen heeft. Luister of Hij je naar een andere plek roept. Zo niet, blijf en wees getrouw, en natuurlijk een beetje trots op je werk, want dat is gezond.
De zwarte mus
Tip een bekendePrint Soms denk ik wel eens: was ik maar een fitis. Dan zag ik ook eens iets van de wereld. Als ik mijn eigen mussenlijf vergelijk met dat van een fitis, zou het moeten kunnen. Maar als ik dan eens een paar kilometer van onze honk weggevlogen ben, voel ik een vreemde onrust over me komen, alsof ik plotseling in een vreemde, gevaarlijke wereld ben aangekomen. Nee, ik ben toch echt een huismus. Zo ben ik geboren en ik zal het altijd blijven.Pas hoorde ik dat dit ook voor echte, goede leerkrachten geldt. "Je moet het maar kunnen," zeggen de mensen dan als je met gepast enthousiasme over je leerlingen en je werk vertelt. "Je hebt het of je hebt het niet, hè? Ik moet er niet aan denken, die pubers van tegenwoordig..." Alsof je als leraar een zielige, beklagenswaardige zeldzaamheid bent, bijna geboren als leerkracht en in ieder geval gedoemd om het altijd te blijven; alsof je als Noordse stern beter af zou zijn dan als huismus. Dat is natuurlijk niet waar - je wordt doodmoe van die enorme vliegreis - , maar soms kan zo'n gevoel je wel eens worden opgedrongen.
En dan nog iets. Zoals u weet, zijn huismussen nogal honkvast. Grote veranderingen in de omgeving zijn voor ons soort vogels zo ingrijpend dat het ons bestaan bedreigt. Wij houden daar niet van. Laat alles maar zo ongeveer hetzelfde blijven in ons biotoop. Daar hebben we onze plaats en dat is wel goed zo. 't Is misschien een beetje aanmatigend om mijn eigen gevoel te projecteren op de hele groep, maar toch ben ik er van overtuigd dat dit het typische gevoel is dat veel leerkrachten herkennen.
Hoe kan je een goede leraar zijn wanneer je elke 3 jaar naar een andere school trekt, wanneer je onder invloed van de onderwijspolitiek elke 2 jaar op een andere manier moet lesgeven? Je moet het lesgeven toch stapje voor stapje leren? Je moet toch op je eigen, typisch menselijke manier een band krijgen met de leerlingen? Je moet toch op je school je eigen wereldje creëren dat de leerlingen inspiratie verschaft? Je bent toch verantwoordelijk voor de vorming van de leerling in de meest brede zin, dus ook voor andere maatschappelijke verbanden in en om de school. Geloof mij, die leer je in twee of drie jaar niet kennen. Daar is meer tijd voor nodig, meer ervaring, meer toewijding.
Roept de natuur ons niet? Natuurlijk wel! O nee, het is niet de natuur die ons roept, maar God zelf die ons geroepen heeft en ons ons beroep heeft gegeven. Hij roept ons om huismus c.q. leerkracht te zijn. Een ander roept Hij om zwerver of zwaluw te zijn. Dien Hem èn je leerlingen met de gaven die Hij je gegeven heeft op de plaats die Hij gewezen heeft. Luister of Hij je naar een andere plek roept. Zo niet, blijf en wees getrouw, en natuurlijk een beetje trots op je werk, want dat is gezond.
De zwarte mus