Weeralarm
In de mensenwereld heeft de achterliggende maanden het weeralarm een discutabele betekenis gekregen. Sneeuw, ijs, veel wind of heftige regen voorspellen is één ding; je gedrag erop aanpassen is een tweede. Als zwarte mus heb ik deze winter mijn ogen uitgekeken. Ik kwam langzamerhand tot de conclusie dat het weeralarm een typisch voorbeeld is van een mislukte pedagogiek.
Eigenlijk vertel ik u helemaal geen nieuws als ik beweer dat de start van een schooldag totaal anders is wanneer het de nacht ervoor een beetje gesneeuwd heeft. Ik bedoel niet dat de kinderen zich uitbundig vermaken op het plein en de pleinwacht zich geplaatst weet voor het dilemma van meedoen of vluchten. Ik bedoel ook niet dat de lokalen zich vullen met druipende mutsen en wanten of handschoenen. Nee, ik bedoel de ouders.
Als u zelf ouder bent, herkent u het zeker. Het regent, sneeuwt of waait een beetje hard. Uw zoon of dochter begint zodra hij of zij haar of zijn benen over de rand van het bed slaat. "Pap, mam, het regent, sneeuwt, etc...." Op dat moment begint de pedagogiek die o zo makkelijk mislukt.
Hebt u zich wel eens afgevraagd hoe wij, mussen, reageren als het regent, sneeuwt of een beetje waait? Natuurlijk waarderen wij beschutting onder dakpannen of dichte struiken. Daar vinden wij echter geen voedsel. We moeten er dus opuit, bijvoorbeeld naar een plaats waar mensen de broodkruimels strooien, vol in de regen, sneeuw of wind. (Jawel, wij zijn de mensen dankbaar voor die kruimels, maar dat terzijde.)
Wanneer u op een morgen vol regen, sneeuw of wind een kijkje neemt bij een basisschool of een school voor voortgezet onderwijs, dan zult u bemerken dat de parkeerstrook overuren draait. Steeds weer stopt er een auto met een moeder (of vader) en stapt er één leerling(e) uit. 't Klinkt misschien wat hard, maar dat noem ik mislukte pedagogiek.
Ik heb respect voor de leerlingen die op een morgen vol (ja, echt VOL) regen, sneeuw of wind toch op de fiets moeten stappen, voorzien van een degelijke muts en wanten, en zeg 10 kilometer door de kou naar hun school moeten fietsen. Nog meer respect heb ik voor die leerlingen die na een barre tocht gewoon hun muts en wanten opbergen in een plastic zak en zich melden bij het lokaal waar hun eerste les begint. Alsof er niets aan de hand is.
't Is gewoon winter, meer niet.
De Zwarte Mus
Tip een bekendePrint Eigenlijk vertel ik u helemaal geen nieuws als ik beweer dat de start van een schooldag totaal anders is wanneer het de nacht ervoor een beetje gesneeuwd heeft. Ik bedoel niet dat de kinderen zich uitbundig vermaken op het plein en de pleinwacht zich geplaatst weet voor het dilemma van meedoen of vluchten. Ik bedoel ook niet dat de lokalen zich vullen met druipende mutsen en wanten of handschoenen. Nee, ik bedoel de ouders.Als u zelf ouder bent, herkent u het zeker. Het regent, sneeuwt of waait een beetje hard. Uw zoon of dochter begint zodra hij of zij haar of zijn benen over de rand van het bed slaat. "Pap, mam, het regent, sneeuwt, etc...." Op dat moment begint de pedagogiek die o zo makkelijk mislukt.
Hebt u zich wel eens afgevraagd hoe wij, mussen, reageren als het regent, sneeuwt of een beetje waait? Natuurlijk waarderen wij beschutting onder dakpannen of dichte struiken. Daar vinden wij echter geen voedsel. We moeten er dus opuit, bijvoorbeeld naar een plaats waar mensen de broodkruimels strooien, vol in de regen, sneeuw of wind. (Jawel, wij zijn de mensen dankbaar voor die kruimels, maar dat terzijde.)
Wanneer u op een morgen vol regen, sneeuw of wind een kijkje neemt bij een basisschool of een school voor voortgezet onderwijs, dan zult u bemerken dat de parkeerstrook overuren draait. Steeds weer stopt er een auto met een moeder (of vader) en stapt er één leerling(e) uit. 't Klinkt misschien wat hard, maar dat noem ik mislukte pedagogiek.
Ik heb respect voor de leerlingen die op een morgen vol (ja, echt VOL) regen, sneeuw of wind toch op de fiets moeten stappen, voorzien van een degelijke muts en wanten, en zeg 10 kilometer door de kou naar hun school moeten fietsen. Nog meer respect heb ik voor die leerlingen die na een barre tocht gewoon hun muts en wanten opbergen in een plastic zak en zich melden bij het lokaal waar hun eerste les begint. Alsof er niets aan de hand is.
't Is gewoon winter, meer niet.
De Zwarte Mus