WegWijs
Het is op een waardevolle middag. In Utrecht wordt de WegWijs-beurs gevierd. Naar gewoonte laat ik voor een enkel uur het werk voor wat het is en zoek ontspanning in de natuur. Ook de achterliggende twee weken had ik zo'n wekelijks ontspanningsmoment gehad. Al fietsend volgde ik toen mijn nogal vage intuïtie. Dat werkte dus niet. Ik was aan het eind van de fietstocht wel moe, maar niet echt ontspannen. Nu doe ik dat anders. Ik laat mij leiden.
Op het routebordje staat netjes de afstand, 7 km, en de geschatte wandeltijd aangegeven. Het eerste rode paaltje wijst de weg. Braaf sla ik het bospad in, terwijl ik speurend vooruit kijk naar het volgende paaltje. Het duurt niet lang voor ik het zie. Ik loop dus nog op het goede pad. Nu, ik moet u eerlijk bekennen: zo, bijna willoos een uitgestippelde route volgen, ligt mij niet zo. Uw zwarte mus is wat dat betreft in zijn aard even vrijbuiterig als een echte mus. Ik ben benieuwd hoe het mij deze middag zal vergaan.
De route leidt door een gevarieerd landschap. Een grote soortenrijkdom samen met een stralend blauwe lucht en de heerlijke geuren van de herfst maken de wandeling tot een puur genieten. Eigenlijk is het best prettig dat ik niet zelf hoef na te denken waar ik heen zal gaan. Ik ga er maar vanuit dat degenen die de route hebben aangelegd aan de behoeften van de wandelaar hebben gedacht.
Ja hoor, als ik er een half uur op heb zitten, staat aan de rand van een vennetje een bankje uitnodigend te wachten.
Terwijl ik de blauwe libellen over het water zie scheren, komt de gedachte in mij op dat het leven eigenlijk ook zoiets als een uitgestippelde route is. De wegwijzer aan het begin vermeldt de afstand en de tijd wel niet, maar de richting wel. Ook geven routepaaltjes aan hoe de weg verder gaat. Ja, het kan wel even duren voor je het volgende paaltje ziet; maar als je het pad blijft volgen, mag je erop vertrouwen dat er ook weer een volgend paaltje zal komen, soms wat verscholen achter wat begroeiing, maar het is er. En dan zo'n bankje, als een rustpunt in het leven. Ga even zitten, rust even uit, denk even na en vergeet vooral niet dankbaar te zijn voor wat de route tot nu toe gegeven heeft. Dat is zoiets als de herfstvakantie.
Als ik weer verder wandel, blijkt het bankje op een strategische plaats te staan. Nog geen honderd meter verder buigt de rode route af over een zandvlakte. De herfstzon is warm en het zand mul. Rustig het pad volgen is er ook niet meer bij. Er is geen pad meer. Turend speur ik de horizon af of ik het volgende paaltje ontdekken kan. Als ik het gevonden heb, houd ik het strak in het oog en loop er in een rechte lijn heen. Hoeveel zandvlaktes, zeg maar woestijnen, zijn er niet tijdens de route van het leven? Heel simpel: kijk goed naar het doel en blijf volgen; dan wordt een hete, zware tocht toch iets om van te genieten, juist omdat je volgt.
Na ruim anderhalf uur lopen, heb ik het gevoel dat ik het eindpunt nader. Dan buigt de route plotseling naar het noorden af. Even aarzelend kijk ik naar het pad dat naar het zuidwesten loopt. Die kant op is het eindpunt, dat weet ik zeker. Toch draai ik me uiteindelijk om. Ik loop toch de rode route?
Met een uitroep van verwondering bereik ik de top van een heuvel. Voor me ligt een werkelijk schitterend uitzicht. Als beloning voor de omweg. Zo neemt mijn leven ook wel eens onverwachte wendingen. En ik moet volgen, èn geloven dat het niet voor niets zal zijn.
Bij het eindpunt, dat ook weer het beginpunt is, ben ik moe, maar vooral tevreden, blij om de kleine zegeningen, de routepaaltjes die ik vanmiddag voor mijn leven heb gekregen. Misschien moet ik vaker volgen, me laten leiden. Dat noem ik WegWijs.
De zwarte mus
Bovenstaande column is geschreven naar aanleiding van de rode route op het Wekeromse Zand.
Tip een bekendePrint Op het routebordje staat netjes de afstand, 7 km, en de geschatte wandeltijd aangegeven. Het eerste rode paaltje wijst de weg. Braaf sla ik het bospad in, terwijl ik speurend vooruit kijk naar het volgende paaltje. Het duurt niet lang voor ik het zie. Ik loop dus nog op het goede pad. Nu, ik moet u eerlijk bekennen: zo, bijna willoos een uitgestippelde route volgen, ligt mij niet zo. Uw zwarte mus is wat dat betreft in zijn aard even vrijbuiterig als een echte mus. Ik ben benieuwd hoe het mij deze middag zal vergaan.
De route leidt door een gevarieerd landschap. Een grote soortenrijkdom samen met een stralend blauwe lucht en de heerlijke geuren van de herfst maken de wandeling tot een puur genieten. Eigenlijk is het best prettig dat ik niet zelf hoef na te denken waar ik heen zal gaan. Ik ga er maar vanuit dat degenen die de route hebben aangelegd aan de behoeften van de wandelaar hebben gedacht.
Ja hoor, als ik er een half uur op heb zitten, staat aan de rand van een vennetje een bankje uitnodigend te wachten.Terwijl ik de blauwe libellen over het water zie scheren, komt de gedachte in mij op dat het leven eigenlijk ook zoiets als een uitgestippelde route is. De wegwijzer aan het begin vermeldt de afstand en de tijd wel niet, maar de richting wel. Ook geven routepaaltjes aan hoe de weg verder gaat. Ja, het kan wel even duren voor je het volgende paaltje ziet; maar als je het pad blijft volgen, mag je erop vertrouwen dat er ook weer een volgend paaltje zal komen, soms wat verscholen achter wat begroeiing, maar het is er. En dan zo'n bankje, als een rustpunt in het leven. Ga even zitten, rust even uit, denk even na en vergeet vooral niet dankbaar te zijn voor wat de route tot nu toe gegeven heeft. Dat is zoiets als de herfstvakantie.
Als ik weer verder wandel, blijkt het bankje op een strategische plaats te staan. Nog geen honderd meter verder buigt de rode route af over een zandvlakte. De herfstzon is warm en het zand mul. Rustig het pad volgen is er ook niet meer bij. Er is geen pad meer. Turend speur ik de horizon af of ik het volgende paaltje ontdekken kan. Als ik het gevonden heb, houd ik het strak in het oog en loop er in een rechte lijn heen. Hoeveel zandvlaktes, zeg maar woestijnen, zijn er niet tijdens de route van het leven? Heel simpel: kijk goed naar het doel en blijf volgen; dan wordt een hete, zware tocht toch iets om van te genieten, juist omdat je volgt.Na ruim anderhalf uur lopen, heb ik het gevoel dat ik het eindpunt nader. Dan buigt de route plotseling naar het noorden af. Even aarzelend kijk ik naar het pad dat naar het zuidwesten loopt. Die kant op is het eindpunt, dat weet ik zeker. Toch draai ik me uiteindelijk om. Ik loop toch de rode route?
Met een uitroep van verwondering bereik ik de top van een heuvel. Voor me ligt een werkelijk schitterend uitzicht. Als beloning voor de omweg. Zo neemt mijn leven ook wel eens onverwachte wendingen. En ik moet volgen, èn geloven dat het niet voor niets zal zijn.
Bij het eindpunt, dat ook weer het beginpunt is, ben ik moe, maar vooral tevreden, blij om de kleine zegeningen, de routepaaltjes die ik vanmiddag voor mijn leven heb gekregen. Misschien moet ik vaker volgen, me laten leiden. Dat noem ik WegWijs.
De zwarte mus
Bovenstaande column is geschreven naar aanleiding van de rode route op het Wekeromse Zand.