Winterkleed
Ik ken veel mensen die blij zijn als de winter weer voorbij is en de eerste lenteboden te horen en te zien zijn. Behalve dat de winter koud en soms erg nat is, vinden velen in mijn omgeving de winter saai. Nu moet ik u toegeven dat de meeste mensen dat gevoel zeker in de hand werken. Als in het najaar de laatse eenjarigen onder geschoffeld worden, blijft er in veel tuinen niets dan kale zwarte grond over. Ja dat is saai.
De tuinen waar wij mussen de winter doorbrengen zijn heel wat minder saai. En als ik soms wat rondvlieg over stroken hakhout en stukken bos, dan ervaar ik de natuur in de winter eerder spannend dan saai. Dieren verschuilen zich in de bruingroene ondergroei in een onopvallend winterkleed. Schutkleuren krijgen hun eigenlijke betekenis. Zo is er veel te zien. Neem de tijd, sta stil en wacht.
Een lichte beweging tussen grijsbruine takken verraad een even grijsbruine ree die zich uit de voeten maakt. Wanneer ik nauwkeurig kijk, laag bij de grond, dan zie ik niet één maar vijf reeën die er achter elkaar vandoor gaan. Waarschijnlijk hebben zij mij toch gehoord. Of roken ze die eenzame fietser die daar in de verte fietst? Van zeker een kilometer afstand valt zij met de felle kleuren van haar kleding en zuurstok-roze fietstassen.
Plotseling heb ik het door wat wij in het onderwijs fout doen, waardoor de achterliggende 20 jaar het aantal kinderen met ADHD en aanverwante etiketten zo enorm is gestegen. Wij houden in het onderwijs veel te weinig rekening met de winter. Onze lokalen zijn het hele jaar rond boordevol visuele prikkels, zo sterk en opdringerig dat er niets spannends overblijft, behalve stress.
Ik heb al vaak verhalen gehoord over autistische kinderen die op de boerderij van hun ouders tot hun 12e jaar bijna normaal hebben gefunctioneerd. Hun leven werd gestructureerd door het werk in het boerenbedrijf. De contacten met de wereld om hen heen waren beperkt. En dan was er ook nog de winter, arm aan prikkels maar met veel mogelijkheden om de echte details te ontdekken.
Het is een zware opdracht die ik mezelf opleg: maak je lokaal arm aan prikkels, zorg voor een gestructureerde, maar ook spannende les, zodat elke leerling mee kan doen, ADHD'er of niet.
De zwarte mus
Tip een bekendePrint De tuinen waar wij mussen de winter doorbrengen zijn heel wat minder saai. En als ik soms wat rondvlieg over stroken hakhout en stukken bos, dan ervaar ik de natuur in de winter eerder spannend dan saai. Dieren verschuilen zich in de bruingroene ondergroei in een onopvallend winterkleed. Schutkleuren krijgen hun eigenlijke betekenis. Zo is er veel te zien. Neem de tijd, sta stil en wacht. Een lichte beweging tussen grijsbruine takken verraad een even grijsbruine ree die zich uit de voeten maakt. Wanneer ik nauwkeurig kijk, laag bij de grond, dan zie ik niet één maar vijf reeën die er achter elkaar vandoor gaan. Waarschijnlijk hebben zij mij toch gehoord. Of roken ze die eenzame fietser die daar in de verte fietst? Van zeker een kilometer afstand valt zij met de felle kleuren van haar kleding en zuurstok-roze fietstassen.
Plotseling heb ik het door wat wij in het onderwijs fout doen, waardoor de achterliggende 20 jaar het aantal kinderen met ADHD en aanverwante etiketten zo enorm is gestegen. Wij houden in het onderwijs veel te weinig rekening met de winter. Onze lokalen zijn het hele jaar rond boordevol visuele prikkels, zo sterk en opdringerig dat er niets spannends overblijft, behalve stress.
Ik heb al vaak verhalen gehoord over autistische kinderen die op de boerderij van hun ouders tot hun 12e jaar bijna normaal hebben gefunctioneerd. Hun leven werd gestructureerd door het werk in het boerenbedrijf. De contacten met de wereld om hen heen waren beperkt. En dan was er ook nog de winter, arm aan prikkels maar met veel mogelijkheden om de echte details te ontdekken.
Het is een zware opdracht die ik mezelf opleg: maak je lokaal arm aan prikkels, zorg voor een gestructureerde, maar ook spannende les, zodat elke leerling mee kan doen, ADHD'er of niet.
De zwarte mus