Zand van de tijd
Het is al weer heel wat jaren geleden dat ik voor het eerst dat bankje zag in het Leersumse veld. Op het bankje een klein plaatje met een spreuk: De voetstappen in het zand van de tijd zijn niet gezet door degenen die bleven zitten.
Later heb ik nog wel eens teruggedacht aan die spreuk en dat bankje. Het bankje staat er nog, maar het plaatje met de spreuk is ondertussen van de bank verwijderd. Regelmatig dacht ik aan die voetstappen en dat zand. Noemen we het zand van de tijd niet zoiets als de geschiedenis? Wanneer je je voeten drukt in het zand van de tijd, dan laat je iets achter voor de waarnemers ná de geschiedenis.
Heel lang heb ik daar niet echt een beeld bij gehad. De spreuk sprak mij aan, maar had verder weinig verbinding met het heden. Toch veranderde dit. De achterliggende 4 jaar heb ik 3 mensen ontmoet die voetstappen in het zand van de tijd hebben achtergelaten. Het waren mensen die meer dan een mening gaven in een tijdschrift, de media of in een persoonlijk gesprek. Het ging dan altijd om een beschrijving en verklaring van de samenleving zoals deze nu is. Aan het eind van deze beschrijving ging de spreker of schrijver een stapje verder. Schijnbaar zorgvuldig, maar zeker ook functioneel schoof de auteur als het ware een gordijn open en kregen wij een voorzichtig zicht op een stukje van Gods Koninkrijk.
Toen ik voor het eerst dit meemaakte, besefte ik: hier wordt geschiedenis geschreven.
Laten we stil worden en luisteren naar degenen die echt iets te zeggen hebben, naar degenen die God kennen, naar degenen die Gods Woord gebruiken als onderlegger voor de samenleving. Dan zijn we stil, vol verwondering kijken we naar Gods voetstappen door de geschiedenis heen.
En als uw leerlingen de geschiedenis ervaren als een soort Sahara of Antarctica met hier en daar een rotsblok? Ja, dan doet u toch iets verkeerd.
De Zwarte Mus
Tip een bekendePrint Later heb ik nog wel eens teruggedacht aan die spreuk en dat bankje. Het bankje staat er nog, maar het plaatje met de spreuk is ondertussen van de bank verwijderd. Regelmatig dacht ik aan die voetstappen en dat zand. Noemen we het zand van de tijd niet zoiets als de geschiedenis? Wanneer je je voeten drukt in het zand van de tijd, dan laat je iets achter voor de waarnemers ná de geschiedenis. Heel lang heb ik daar niet echt een beeld bij gehad. De spreuk sprak mij aan, maar had verder weinig verbinding met het heden. Toch veranderde dit. De achterliggende 4 jaar heb ik 3 mensen ontmoet die voetstappen in het zand van de tijd hebben achtergelaten. Het waren mensen die meer dan een mening gaven in een tijdschrift, de media of in een persoonlijk gesprek. Het ging dan altijd om een beschrijving en verklaring van de samenleving zoals deze nu is. Aan het eind van deze beschrijving ging de spreker of schrijver een stapje verder. Schijnbaar zorgvuldig, maar zeker ook functioneel schoof de auteur als het ware een gordijn open en kregen wij een voorzichtig zicht op een stukje van Gods Koninkrijk.
Toen ik voor het eerst dit meemaakte, besefte ik: hier wordt geschiedenis geschreven.
Laten we stil worden en luisteren naar degenen die echt iets te zeggen hebben, naar degenen die God kennen, naar degenen die Gods Woord gebruiken als onderlegger voor de samenleving. Dan zijn we stil, vol verwondering kijken we naar Gods voetstappen door de geschiedenis heen.
En als uw leerlingen de geschiedenis ervaren als een soort Sahara of Antarctica met hier en daar een rotsblok? Ja, dan doet u toch iets verkeerd.
De Zwarte Mus